baudine.nl

gedichten

Ziek zijn

Onvermijdelijk,

ik accepteer mijn ziekte,

en alles wat die meebrengt

Elfen

 

Elfen zijn

mooie meisjes

en daarvan zijn

er niet zoveel.

Elf mag ik zeggen

maar twaalf met mij erbij.

 

 

 

 

Elfen
Elfen

Krijgsheer

Een krijgsheer,

 

Deze man,

die een hoge functie

bekleedde in het leger,

die gewend was

bevelen te geven

en niet te krijgen,

vindt zichzelf in een

afhankelijke situatie.

 

Liggend in zijn bed

kijkt hij naar

zijn relikwieen,

meegenomen van

lange reizen uit

verre vreemde landen,

die zoveel herinnenring

met zich meedragen.

 

Het verleden breekt

zijn tijd.

Herinnering

aan zijn verloofde

die ooit heel

zacht fluisterde:

ik houd van jou,

net voordat ze

op een landmijn stapte.

 

Luister,

hij vertelt zijn verhaal.

 

 

Ouder worden, 20 oktober 2016, 55 jaar

Nu ik ouder word besef ik dat

mij herinneringen belangrijker

zijn dan dat ik dacht.

Het zegt iets over mijn leven,

mijn geschiedenis,

over vervlogen tijden.

Soms met pijn of verlangen,

soms met weemoed.

Getekend, maar tevens gelukkig.

Koesteren

Uitzonderlijke beleving:

ik keek in de ogen van de dood

hij keek terug en waarachtig

een ogenblik lang

voelde ik oneindige liefde.

Pelgrimstocht naar Santiago de Compostela

Met mijn rugzak op,

niet wetend met wie en

waar ik vanavoud slaap,

routes, uitrusting,

praten, stilte,

op een pleisterplaats

rusten, eten

en dan weer verder.

Mijn rugzak wordt steeds lichter.

 

Klimaatverandering

Februari roert met zijn staart.

Maart doet wat hij wil.

In april leggen vogels een ei.

Normaal doen ze dat in mei.

Zin

Zullen we een beetje vrijen,

voelen, zoenen?

Bedaard en bedachtzaam zegt hij:

morgen misschien, nu ben te moe.

 

Dinges

Weet jij waar dinges is

waarop die dinges altijd ligt

want ik moet dinges doen

en daar heb ik dinges echt voor nodig.

Of heb jij dinges gepakt om

dinges te doen, dan weet je vast

waar dinges moet zijn. 

In de lade, antwoordt Johran.

Hersentumor

Mijn ervaringen hebben de wereld

een ander kleur gegeven.

Alzheimer

Met zijn hand

op mijn arm

kijken wij beiden

verdwaald door het raam

naar de sneeuw.

Hij verbreekt de stilte

en merkt op:

je komt verder in de tijd

en dan wordt het later.

Als je de tijd

stil laat staan

dan blijf de gelijkt