Ik weet nog goed
hoe ik me voelde
bij mijn eerste liefde
gelukzalig, heerlijke extase
en tevens dat knagende
tergende voorgevoel
dat ik dit geluk verliezen zou.
maar nog erger is
onbeantwoorde liefde
die gebaseerd is op één kus
de scherven van die ene kus
waarop je loopt
totdat je voeten stuk zijn
evenals je hart
totaal gevloerd.
ik weet nog goed
hoe ik me voelde
bij mijn laatste liefde
in het voorbijgaan trof ik hem
een innerlijk weten, dit is die ene
waarop ik altijd heb gewacht
herkenning, iets van mij in hem
het begin van een liefdevol samenzijn
beide dragen we littekens
maar dat geeft niets
we hebben elkaar gevonden.
Verschoven bewustzijn
Ik kan je niet zien.
Tranen branden
achter mijn ogen.
Eindeloze nachten.
Wees niet bang
om te vallen
nieuwe vriend.
Ik vang je op
in het donker.
Ik heb mezelf gevonden.
Lichten zijn uitgegaan.
Slaap zacht.
Bespiegeling
‘s Avonds sta ik voor de spiegel.
In het roze licht van de slaapkamer
kijk ik naar mezelf.
Ik vind mezelf mooi.
Ik bedenk waar ik met dit
lichaam al ben geweest.
De halve wereld rond,
in de armen van anderen geslapen,
op de proef gesteld,
een kind gebaard.
Tekenen van al deze ervaringen
zie ik wel terug.
Geen ooglidcorrectie,
ik wil authentiek blijven.
Ik ben
Ik ben de speler.
Ik zwerf door weilanden,
spring met mijn polsstok over slootjes.
In de lente zoek ik vogeleieren.
Ik bouw een vlot, ik stook een vuurtje,
ik loop op bouwplaatsen rond,
vind pijpen
en blaas mijn zelfgemaakte pijlen
door geopende slaapkamerramen.
Ik ben de zorger.
Ik zorg voor oude, zieke en kwetsbare mensen.
Een gerimpelde oude hand op mijn wang.
oneindige ogen.
Ik zorg voor de mensen die ik liefheb.
Ik laat ook graag voor me zorgen.
Ik ben soms zorgelijk.
Ik ben de vrouw.
Ik bemin en ik laat me beminnen.
Ik ruik, proef, voel.
Ik houd van de liefde.
Handen over mijn lichaam,
over mijn borsten, buik, billen.
Ik ben de moeder.
Tederheid,
nooit gedacht zoveel.
Liefde,
nooit gedacht zoveel.
Zorgen,
nooit gedacht zoveel.
Blijdschap,
nooit gedacht zoveel.
Verdriet....
Ik hoor een verhaal van ouders
die hun kind zijn kwijtgeraakt
onherkenbaar, alleen nog een hand.
Ik moet huilen en omarm Joor.
Ik ben de regisseur.
Ik maak en laat maken.
't groeit, ontwikkelt,
krijgt betekenis.
De voorstelling
eindelijk,
samen met de spelers,
eindeloos.
Liefde
Toverkracht van de liefde,
magie van de liefde.
Innig van elkaar houden
door dik en dun.
Liefde ontvangen,
koesteren, borgen, ankeren,
maar alleen als zij dat wil.
Bijzonder
Ja, bijzonder ben je
als je komt aanrijden in die
oude witte Volvo.
Bedachtzaam maar ook impulsief,
van alles meegenomen
drop, bewerkte fotos, mantra,
maar die komt later wel
we moeten gaan.
De mensen kijken naar ons
en wuiven.
Je rijdt rustig door.
Rubberlaarzen onder je
chique jurk.
Je bent jezelf.
Terugrijden
door het licht van de
ondergaande zon.
ademloos kijken we toe
hoe langzaam de kleur
het landschap verandert,
warm, passie maar ook
troostend, melancholiek,
dat geef je
zonder meer.
Aan het eind van de avond
die mantra.
Als ik hem beluister
moet ik huilen,
je bent bijzonder!
Voltooiing
Wanhopig zijn omdat ik niet wil dat hier een einde is.
Maar ook ruimte maken voor het begin van iets nieuws.
Uitrusten, niet alles zeggen, wel begrijpen.
Ik moet weer verder,
Ik heb alles bij me.
Wat ik nog nodig heb komt wel als ik er klaar voor ben.
Je eigen website maken!